Paraisos Naturais ( Argentina)

Tierra de Fuego.Las Tierras del Fin del Mundo (Argentina)
Glaciar Perito Moreno Bariloche

Cataratas del Iguazú

Cumbre de México

Cumbre de México

Así o confirmou o ministerio de Medio Ambiente en Cidade de México. A conferencia terá lugar do 29 de novembro ao 10 de decembro deste ano, e deberá xerar un tratado vinculante para contrarrestar o quecemento global.

Algunhas persoas, entre eles o ex vicepresidente de Estados Unidos, Al Gore, pediran que a reunión en México fose adiantada para o mes de xullo. O anterior cume da ONU, celebrada en decembro na capital danesa de Copenhague, concluíu sen acordos sólidos nin vinculantes.

Progreso Da Tecnoloxía E Da Ciencia Na Sociedade.

Progreso Da Tecnoloxía E Da Ciencia Na Sociedade.

A tecnoloxía moderna apoiada no desenvolvemento científico (tecnociencia) exerce unha influencia extraordinaria na vida social en todos os seus ámbitos: económico político, militar, cultural. A fecundación recíproca e sistemática entre ciencia e tecnoloxía é, sobre todo, un fenómeno que se materializa a partir da segunda metade do século e acentúase notablemente no século actual. O tránsito que vivimos do século XX ao século XXI é un período profundamente marcado polo desenvolvemento científico e tecnolóxico.

En gran medida o desenvolvemento científico e tecnolóxico deste século foi impulsado por intereses vinculados ao afán de hexemonía mundial das grandes potencias e ás esixencias do desenvolvemento industrial e as pautas de consumo que se producen e difúndense desde as sociedades que marcaron a avanzada nos procesos de modernización.

Por iso os Estados e as grandes empresas transnacionales cóntanse entre os maiores protagonistas da ciencia e a tecnoloxía contemporáneas.

Pero a relación ciencia - sociedade experimentou cambios bruscos neste século. A idea era que había que investir fortemente en investigación básica, o que a longo prazo xeraría innovación tecnolóxica e esta favorecería o desenvolvemento social.

Hoxe en día é escasa a práctica científica afastada de intereses de aplicación con fins económicos ou doutro tipo, o cal ten implicacións na actividade científica, na vida dos científicos, as institucións que os acollen e as súas relacións coa sociedade.

Pero ese poder extraordinario está moi mal distribuído a nivel mundial. A inmensa maioría da capacidade científica e tecnolóxica concéntrase nun reducido grupo de países industrializados. As revolucións científica e industrial dos Séculos XVII e XVIII desenvolvéronse en Europa asociadas ao cambio económico, político e cultural que experimentaron aquelas sociedades a partir do Renacemento. Durante os dous séculos seguintes algúns países lograron incorporarse activamente a eses procesos, entre eles Estados Unidos, Rusia e Xapón.

A maior parte do mundo, con todo, apenas ten participación na definición e execución dos cursos científico técnicos. A ciencia mundial está aínda máis concentrada que a riqueza mundial.

Dentro dese panorama a posición de Cuba é moi singular: con relación aos seus recursos económicos o país fixo un esforzo extraordinario en ciencia e tecnoloxía o cal expresa unha vontade política moi definida. Cuba segue apostando ao desenvolvemento científico e tecnolóxico como vehículo do desenvolvemento social. A ambición por satisfacer as necesidades humanas básicas (en saúde, alimentación, etc.) e a necesidade de articular de modo beneficioso a economía cubana á economía internacional, son os móbiles do desenvolvemento científico e tecnolóxico cubano que descansa nun esforzo educacional sostido por case 40 anos.

Mentres a maior parte dos países do Terceiro Mundo renunciaron ao protagonismo no campo científico, Cuba insiste en desenvolver unha base científico e tecnolóxica endóxena. O problema da relación ciencia-tecnoloxía-desenvolvo é para o noso país un tema fundamental. Dentro dese ambicioso propósito a responsabilidade social da intelectualidade científico técnica é esencial.

Imaxes das reservas naturais do mundo

Reserva natural de Yading

Sierra Nevada

Guatemala

Parque Nacional El Rey

Glaciar Perito Moreno

Espacio Natural de Doñana

Parque Provincial de Aconcagua

Cabalgata de Patagonia (Chile)

Parque Natural de Tasmania

Mendoza

Reserva Natural de Chile

O Universo

O Universo


O universo é todo, sen excepciones.Materia, enerxía, espazo e tempo, todo o que existe é parte do universo. É moi grande, pero non infinito. Se fose, tería estrelas infinitas en materia do universo é infinito e non así.El é na maior parte espazo baleiro. Por cada millón de átomos de hidróxeno de 10 elementos das máis abundantes son:

Elemento / Átomos

H Hidróxeno / 1.000.000
He Helio / 63.000

O Osíxeno / 690
C Carbono / 420
N Nitróxeno / 87
Si Silicio / 45

Mg Magnesio / 40
Ne Neón / 37
Fe Ferro / 32
S Xofre / 16

A teoría do Big Bang explica como se formou. Di que fai preto de 15.000 millóns de anos atrás, a materia tiña unha densidade infinita e temperatura. Houbo unha explosión violenta, e dende entón, o universo está perdendo densidade e temperatura.O Big Bang é unha singularidade, unha excepción non pode explicar as leis da física. Sabemos o que pasou desde o primeiro momento, pero o calendario e o tamaño cero non teñen ningunha explicación científica aínda.

As Estrelas: son masas de gases, principalmente hidróxeno e helio, que emiten luz, como o noso Sol.

Atópanse a temperaturas moi elevadas. No seu interior hai reaccións nucleares. Vemos as estrelas, excepto o Sol, como puntos luminosos moi pequenos, e só de noite, porque están a enormes distancias de nós.
As estrelas nacen cando se acumula unha gran cantidade de materia nun lugar do espazo. Comprímese e quéntase ata que empeza unha reacción nuclear, que consome a materia, converténdoa en enerxía. As estrelas pequenas gástana lentamente e duran máis que as grandes.

As Galaxias: son acumulacións enormes de estrelas, gases e po.

No Universo hai centenares de miles de millóns. Cada galaxia pode estar formada por centenares de miles de millóns de estrelas e outros astros.
No centro das galaxias é onde se concentran máis estrelas.Cada corpo dunha galaxia móvese por mor da atracción dos outros. En xeral hai, ademais, un movemento máis amplo que fai que todo xunto vire ao redor do centro.
As primeiras galaxias empezáronse a formar 1.000 millóns de anos despois do Big-Bang. As estrelas que as forman teñen un nacemento, unha vida e unha morte. O Sol, por exemplo, é unha estrela formada por elementos de estrelas anteriores mortas.Moitos nucleos de galaxias emiten unha forte radiación, cousa que indica a probable presenza dun buraco negro.Os movementos das galaxias provocan, ás veces, choques violentos. Pero, en xeral, as galaxias afástanse as unhas das outras, como puntos debuxados sobre a superficie dun globo que se infla.

A Vía Láctea: é a nosa galaxia. Os romanos chamárona "Camiño de Leite".É grande, espiral e pode ter uns 100.000 millóns de estrelas, entre elas, o Sol.
A Vía Láctea ten forma de lente convexa. O núcleo ten unha zona central de forma elíptica e uns 8.000 anos luz de diámetro. As estrelas do núcleo están máis agrupadas que as dos brazos. Ao seu ao redor hai unha nube de hidróxeno, algunhas estrelas e cúmulos estelares.

Os Cuásares: son obxectos moi afastados que emiten grandes cantidades de enerxía,con radiacións similares ás das estrelas.

Identificáronse na década de 1950. Máis tarde se vió que mostraban un desprazamento a lume máis grande que calquera outro obxecto coñecido. A causa era o efecto Dopler, que move o espectro cara ao vermello cando os obxectos afástanse.

Os Púlsares: son fontes de ondas de radio que vibran con períodos moi regulares.

Un púlsar é unha estrela de neutróns pequena que vira a gran velocidade. O máis coñecido está na nebulosa de Cangrexo.A súa densidade é tan grande que, neles, a materia da medida dunha bóla de bolígrafo ten unha masa de preto de 100.000 toneladas. Emiten unha gran cantidade de enerxía.O campo magnético, moi intenso, concéntrase nun espazo reducido. Isto acelérao e faio emitir un feixe de radiacións que aquí recibimos como ondas de radio.

Os Buracos negros: son corpos cun campo gravitatorio tan grande que non escapa nin a luz.
Non pode escapar ningunha radiación electromagnética nin luminosa, por iso son negros.
Están rodeados dunha "fronteira" esférica que permite que a luz entre pero non salga. Hai dous tipos de buracos negros: corpos de alta densidade e pouca masa concentrada nun espazo moi pequeno, e corpos de densidade baixa pero masa moi grande, como pasa nos centros das galaxias.Si a masa dunha estrela é máis de dúas veces a do Sol, chega un momento no seu ciclo en que nin tan só os neutróns poden soportar a gravidade. A estrela colápsase e convértese en buraco negro.Os buracos negros non son eternos. Aínda que non se escape ningunha radiación, parece que poden facelo algunhas partículas atómicas e subatómicas.Alguén que observase a formación dun buraco negro desde o exterior, vería unha estrela cada vez máis pequena e vermella ata que, finalmente, desaparecería. A súa influencia gravitatoria, con todo, seguiría intacta.

No Universo hai tamén materiais dispersos, dentro e fóra das galaxias: a materia interestelar, a luz, a radiación de fondo e a materia escura.

Cambio Climático II - Protocolo De Copenhague

Camiño ao Protocolo de Copenhague / Cume do Clima 2009

Os acordos do Cume da ONU sobre o cambio climático de Bali 2007 abriron o camiño cara ao cume de Copenhague 2009 (Do 7 ao 18 de decembro de 2009).

En Copenhague hase de negociar un novo Protocolo que substitúa en 2012 ao de Kyoto. Pode ser a última oportunidade para evitar un cambio climático que se nos escape definitivamente das mans.

Tras a negociación en Bangkok e Barcelona, a UE defenderá na Conferencia das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático, que se celebra en Copenhague, un acordo ambicioso para evitar que o quecemento global alcance niveis desastrosos. Na súa reunión de novembro os gobernantes europeos decidiron contribuír a un fondo para axudar aos países en desenvolvemento na súa loita contra o cambio climático, aínda que sen especificar cifras concretas.

Con todo, segundo o presidente Barroso, a UE está preparada para pagar o seu parte da factura, que se estima alcanzará 100 mil millóns de euros anuais en 2020. Como primeiro paso, a Comisión propón unha achega inicial de 5.000 a 7.000 millóns de euros anuais até 2012.

Os líderes mundiais reúnense en decembro en Copenhague para forxar un acordo que suceda ao Protocolo de Kyoto. Aprobado polos países desenvolvidos en 1997, o Protocolo obriga aos asinantes a reducir as súas emisións un 5% en relación cos niveis de 1990.

A Conferencia ha ir precedida de varias roldas de negociacións preparatorias en Bonn, Bangkok e Barcelona. Agora que os principais contaminantes como China e a EE.UU. tamén anuncian os seus propios esforzos, a UE ve moitas posibilidades de que en Copenhague se chegue a un acordo significativo.

A UE xa decidiu unha redución mínima do 20% en 2020, en relación cos niveis de emisións de 1990. Esa porcentaxe elevaríase ao 30% si outros países asumisen un compromiso equivalente.

Nun recente encontro con dirixentes empresariais, Barroso instou a non esperar á firma dun novo tratado. "Hai que facer algo agora porque o cambio climático é cousa do presente", afirmou.

Os achados recentes máis importantes respecto do cambio climático son:

• Aumento nas emisións de gases de efecto invernadoiro.
• As recentes temperaturas globais indican quecemento debido ás actividades humanas.
  
• Aceleración no derretimiento de capas, casquetes e glaciares de xeo.
  
• Diminución rápida do xeo mariño do Ártico.
• Subestimación do aumento no nivel do mar: Os satélites mostran un aumento mundial do nivel do mar.


• Revisión do prognóstico do nivel do mar: O límite superior de aumento do nivel do mar para o 2100 estimouse en dous metros. O nivel do mar continuará aumentando por
• séculos despois de estabilizadas as temperaturas globais.


• A demora na acción expón a un dano irreversible: Moitos elementos vulnerables do sistema climático poderían ser forzados a un cambio abrupto e irreversible si o quecemento continúa como o fixo até agora durante este século.

Cambio Climatico I - Protocolo De Kioto

Protocolo De Kioto

Os gobernos acordaron en 1997 o Protocolo de Kioto do Convenio Marco sobre Cambio Climático da ONU (UNFCCC).O acordo entrou en vigor o 16 de febreiro de 2005, só despois de que 55 nacións que suman o 55% das emisións de gases de efecto invernadoiro ratificárono. Na actualidade 166 países ratificárono.

O obxectivo do Protocolo de Kioto é conseguir reducir un 5,2% as emisións de gases de efecto invernadoiro globais sobre os niveis de 1990 para o período 2008-2012. Este é o único mecanismo internacional para empezar a facer fronte ao cambio climático e minimizar os seus impactos. Para iso contén obxectivos legalmente obrigatorios para que os países industrializados reducan as emisións dos 6 gases de efecto invernadoiro de orixe humana.

A Unión Europea comprometeuse a reducir as súas emisións totais medias durante o período 2008-2012 nun 8% respecto das de 1990. No entanto, a cada país outorgóuselle unha marxe distinta en función de diversas variables económicas e ambientais , de maneira que devandita repartición acordouse da seguinte maneira na Unión Europea: Alemaña (-21%), Austria (-13%), Bélxica (-7,5%), Dinamarca (-21%), Italia (-6,5%), Luxemburgo (-28%), Países Baixos (-6%), Reino Unido (-12,5%), Finlandia (-2,6%), Francia (-1,9%), España (+15%), Grecia (+25%), Irlanda (+13%), Portugal (+27%) e Suecia (+4%).
Pola súa banda, España converteuse no país membro que menos posibilidades ten de cumprir o pactado.

España, desde 1990, obtivo un crecemento económico espectacular, traducíndose este último nun aumento do transporte e ou consumo enerxético dás familias e a industria. Ou consumo enerxético é directamente proporcional ao desenvolvemento económico e ou nivel de emisións de CO2 é proporcional ao consumo enerxético. Por iso, dentro dun mercado libre e competitivo na Unión Europea, España está en desigualdade de condicións con respecto ao resto de países. Ademais, bastante afastada dous seus compromisos, é ou segundo país mundial en produción de enerxía eólica e ou país referencia en % de enerxía renovable sobre a total consumida. Ou obxectivo de España debe ser ou de seguir este camiño de aumento de renovables, aumentar a eficiencia e razonabilidad dous consumos e esixir a igualdade en limites de cantidades de CO2 por habitante e ano cos demais países dá Unión Europea. Quizais tamén aumentar a xeración de enerxía nuclear, sempre barata aínda que co problema dous residuos nucleares, nos termos nos que se limitan as enerxías renovables.

As chamadas Partes (membros da CMNUCC) reuníronse por primeira vez para o seu seguimento en Montreal, Canadá, en 2005, onde se estableceu o chamado Grupo de Traballo Especial sobre os Futuros Compromisos das Partes do Anexo I no marco do Protocolo de Kioto, orientado aos acordos a tomar para despois de 2012.

En decembro de 2007, en Bali, Indonesia, levou a cabo a terceira reunión de seguimento, así como o 13ª cume do clima, co foco posto nas cuestións post 2012. Chegouse a un acordo sobre un proceso de dous anos, ou folla de ruta de Bali, que ten como obxectivo establecer un réxime post 2012 na XV Conferencia sobre Cambio Climático, de decembro de 2009, en Copenhague, Dinamarca.

Esa "folla de ruta" compleméntase co Plan de Acción de Bali, que identifica catro elementos crave: mitigación, adaptación, finanzas e tecnoloxía. O Plan tamén contén unha lista non exhaustiva de cuestións que deberán ser consideradas en cada unha destas áreas e pide o tratamento de unha visión compartida para a cooperación a longo prazo.